Το πέρασμα από τη δισπιστία στην καθολική παραδοχή. Η μετάβαση από το συγκρατημένο φθόνο στην επιβράβευση. Συναισθήματα αντικρουόμενα που όταν συγκρούονται δυνατά είναι καλό να βρίσκεσαι εκεί κοντά για να δεις το πως ο άνθρωπος αλλάζει και άγρια και ήπια μαζί ημερεύει.
Αεράκια δροσερά , μελτέμια απογευματινά χρειάστηκαν να μου θυμίσουν
...
πως η ζωή είναι αστεία και μικρή να μου υπενθυμίσουν.
Υπαίθριοι φωτισμοί στο φάσμα που ο ορθολογισμός σου καθηλώνεται ανήμπορος. Τι περίεργοι σκεδασμοί;
Ολονυχτίες κάτω από το φεγγάρι εξουθενώνουν την άλλοτε αχαλίνωτη έξαψη μας για μύηση. Παρατεταμένες ενοχές διαλύονται άνευρες μπροστά στο φως που μόνο τα μάτια σου φέρουν.
Στάζουν στα χέρια μου τα ανείπωτα σου λόγια. Μα είναι τόσο ρευστά και από τα χέρια μου γλιστράν, που παν ;
Η ανατολή του ηλίου σε βρίσκει μισοπνιγμένο σε κάποια παραλία στα Αντικύθηρα. Ακόμα μια νύχτα που φλέρταρες με όλα τα ενδεχόμενα.
Άμμος και λιωμένο κερί.
Στα δάχτυλά σου υπολείμματα ονείρου.
Στα δόντια σου οι σάρκες μου.
Όταν κάνουμε σχέδια λένε ο Θεός γελάει... μάλλον στην περίπτωση μου θα πρέπει να γέλασε πολύ!~
