Είμαστε όλοι Έλληνες ; Όχι απλώς! Είμαστε όλοι Οδυσσείς!

   Πόσο μακρύς είναι ο δρόμος για την Ιθάκη ; Πόσα χρόνια θα θαλασσοδέρνομαι και θα θαλασσοπνίγομαι σε φορολογικές θάλασσες και πελάγη; Είμαστε όλοι Έλληνες; Όχι απλώς! Είμαστε όλοι Οδυσσείς! Όλοι μας χάσαμε μια πατρίδα μέσα μας βαθειά τα τελευταία χρόνια...Ξεκινήσαμε για έναν φανταστικό πόλεμο για τα μάτια  της ωραίας Χελένης (Hellene) <<I am Hellene>> διατείνονταν πριν λίγες μέρες η Κατερίνα Μουτσάτσου μετά από τη βόλτα της για ψώνια και καφέ στους δρόμους του Los Angeles.

  Αντιπαρέρχομαι... Είμαστε όλοι Οδυσσείς. Ξεριζωμένοι από την Ιθάκη μας. Τη βάση μας, τη γενέτειρα μας. Ρεαλιστικά ή νοητά δε ζούμε πια στην παιδική μας Ιθάκη με την υλιστική πανδαισία να βρίσκεται σε παροξυσμό. Με τα πάντα να είναι σε αφθονία και να προκαλούν κορεσμό. Δεν είμαι σίγουρος για το εάν ο πόλεμος τελείωσε , αν η Τροία έπεσε και τώρα ανασυντασσόμαστε και προσπαθούμε να βρούμε τις σωστές συντεταγμένες για να επιστρέψουμε πίσω , ή εάν ο πόλεμος ακόμα μαίνεται. Δεν είμαι σίγουρος εάν έχουν σβήσει οι φωτιές ή εάν ακόμα βρίσκονται εν εξελίξει κατακαίγοντας και σαρώνοντας τα πάντα στο διάβα τους , μέχρι να γίνουν όλα στάχτη. Μέχρι να μην απομείνει τίποτα άλλο που να προσφέρεται προς καύση. Τότε ίσως ναι... 

  Ξέρω καλά πως είναι μακρύς ο δρόμος για την Ιθάκη. Και ξέρω πως κάποιοι λαχταρούν πιο πολύ την επιστροφή από κάποιους άλλους. Ξέρω πως κάποιοι βιάζονται και πως είναι ανυπόμονοι να πλάσουν μιαν Ιθάκη. Και υποπέφτουν σε παραπτώματα τρώγοντας από τους απαγορευμένους λωτούς. Παρά τις ρητές απαγορεύσεις και τις ολέθριες επιπτώσεις από την κατανάλωση του λωτού...που μόνο λήθη φέρνει. Σε καθιστά άβουλο , επιρρεπή σε νέα λάθη και πάνω απ'όλα αποπροσανατολίζοντας σε από τον αληθινό σκοπό σου που είναι η επιστροφή στην Ιθάκη. Ο καθένας ξέρει μέσα του που βρίσκεται η δικιά του Ιθάκη. Η Ιθάκη του καθενός είναι η λύτρωση του από τις αντιξοότητες και τις σύγχρονες κακουχίες. Ο καθένας ονειρεύεται μια πατρίδα να ζήσει ειρηνικά και αρμονικά όταν σβήσουν οι φωτιές του πολέμου. Ακόμα και αν αυτές οι φωτιές στις μέρες μας είναι digital και εικονικές. Η αντιξοότητα που συνοδεύουν είναι απόλυτα ρεαλιστική και άμεσα βιώσιμη στον καθένα μας.

  Μήπως κάποιοι , ακόμα και σήμερα προσπαθούν να μας σερβίρουν λωτούς με σαντιγύ; Λίγο ελκυστικό από έξω...και από μέσα...απώλεια μνήμης. Υποχείρια  για άλλη μια φορά των επιτήδειων. Εύκολη λεία μάλιστα, καθ'οτι ταλαιπωρημένοι από τις μάχες και το ταξίδι μας εύκολα παρακινούμαστε να ξαναφάμε γκουρμέ λωτούς. Η Ιθάκη όλο και ξεμακραίνει...και μένουμε να περιπλανιόμαστε από νησί σε νησί έχοντας χάσει την αληθινή πατρίδα.

Προσοχή στα δέντρα με τους λωτούς. Προσοχή στο τραγούδι των Σειρήνων. Προσοχή στη μάγισα Κίρκη. Προσοχή στις Συμπλιγάδες πέτρες που θέλουν να μας κατασπαράξουν και να μας συνθλίψουν. Είναι μακρύς ο δρόμος Οδυσσέα μου για την Ιθάκη...και οι συνταξιδιώτες σου εύκολα παρασύρονται και δύσκολα θα δείξουν αρετή. Θα παραδωθούν αμαχητί στο πρώτο φαγοπότι.

Στο μεταξύ δεν ξέρω πόσα χρόνια ακόμη θα αντέξει η Πηνελόπη να υφαίνει και να ξηλώνει. Ούτε που ξέρω πόσοι μνηστήρες ορέγονται την Πηνελόπη και ματαιοπονούν να έρθουν σε γάμο μαζί της και να την κατακτήσουν. Αυτό γίνεται και τη δεδομένη κρίσιμη χρονική στιγμή για την πατρίδα μας. Πολλοί είναι αυτοί οι μνηστήρες σε παγκόσμιο επίπεδο που φλερτάρουν την Ελλάδα μας που ούτε η ίδια ξέρει για πόσα χρόνια ακόμα θα αντέχει εις μάτην να υφαίνει και να ξηλώνει.

Ομήρου Οδύσσεια... ή όμηροι Οδυσσείς ; Σκεφτείτε το ! Ένας πόλεμος για τα μάτια της ωραίας Hellene.

The one who drop his tears to the ocean

 (Αυτό το post διαβάζεται καλύτερα αν ακούς αυτό: Nightcall - Kavinsky (Drive Original Movie Soundtrack )

Αναθεμάτιζες κάποτε τον χώρο και τον χρόνο. Ύστερα άλλαξαν πολλά. Πήρανε τα πράματα τροπή διαφορετική. Δάκρυα που γίναν χαρά. Καράβια που σάλπαραν με ολόλευκα πανιά. Πόσα βράδυα στο κατάστρωμα έπνιγες το ανικανοποίητο σου μέσα στο αλκοόλ. Και έπειτα και αυτό το έπνιγες και το βούλιαζες στα μαύρα νερά της μισαλλοδοξίας σου.
Αναθεματισμένο αεράκι. Σκορπά την περιρρέουσα αλμύρα στα μάτια μου. Με κάνει να κλαίω και επιστρέφω τα δάκρυα μου στον ωκεανό. Σχεδόν εκστασιακά περνούσαν οι νύχτες και οι μέρες σε μαύρα και θολά και άλλοτε αφρίζοντα νερά. Που και που φτάναν ήχοι απόκοσμοι στα αυτιά μας και διαπερνούσαν την ήδη αβέβαιη ύπαρξη μας προκαλώντας παιρεταίρω δισαρμονία με το σκηνικό που μας πλαισίωνε.
Μέρες και νύχτες εικονικής απελευθέρωσης. Ούτε μια νύχτα δεν με άφησες στο πλάι σου να κοιμηθώ χωρίς να μου ρημάξεις τα όνειρα. Είναι αστείο το πως κάνουμε τα πάντα για να εγκλωβίσουμε τις ζωές μας σε αδιέξοδα...και μετά γκρινιάζουμε που βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Ξεχνώντας ο,τι εμείς οι ίδιοι μας τοποθετήσαμε εκεί. Ξεχνάμε. Και πάντα η τιμωρία μας θα πονά νομοτελειακά τουλάχιστον όλο και περισσότερο.
Ένα απαλό αεράκι κυμάτιζε το λινό πουκάμισο που είχε κολλήσει πάνω μου μέχρι πρότινος από το συνονθύλευμα αλμύρας και ζέστης. Ο ωκεανός είναι γεμάτος από δάκρυα ναυτικών. Από χαρές και λύπες ξενιτεμένων που έκλαψαν μια στιγμή από πάνω του και αντάλλαξαν μαζί του υγρά. Πάσης φύσεως σωματικά υγρά. Ο ωκεανός είναι εκεί έξω. Ουρλιάζει. Καρτερά. Μόνο με αίμα ξεδιψά.
Σε περιμένει για μια απόκοσμη βουτιά.

The one with the great return

 (Αυτό το post διαβάζεται καλύτερα αν ακούς αυτό: Lana Del Ray - Dark Paradise )

  

Περπάτησες κάποτε σε ηλιοκαμένα πλακόστρωτα και δεν ήσουν σίγουρος αν έπρεπε να βρίσκεσαι ακριβώς εκεί. Πλακόστρωτα καθαρά , χωρίς γόπες σφηνωμένες ανάμεσα στις πλάκες. Πλακόστρωτα ενίοτε υγρά , από τις τροπικές βροχές που συχνά λάμβαναν χώρα και ξέπλεναν τα ίχνη χιλιάδων πολιτισμών και κουλτούρων που πέρασαν από εκεί.

 Ήταν λάθος που έψαχνες  τη Μεσόγειο στον Ατλαντικό. -Ποτέ δε συμβιβάστηκες με αυτό.- Τώρα ψάχνεις τον Ατλαντικό στη Μεσόγειο.  Πάντα ψάχνεις για κάτι περισσότερο.
 Βγάζεις τα σκισμένα σου all-star από τη ντουλάπα.  Κοιτάς τον πάτο τους σε μια προσπάθεια να δεις  όλους τους δρόμους και τους τόπους που κάποτε πάτησαν και άφηναν πίσω τους το αποτύπωμα του αστεριού. Σα να είναι η σόλα τους ο καθρέφτης όλων των δρόμων που βρέθηκες κάποτε τυχαία ή προμελετημένα.

Η μυρωδιά της μούχλας. Ο αέρας της σκουριάς. Το πρώιμο φως στις 4 p.m.


Ύστερα ήρθαν και τον πήρανε. Κρυφτήκανε στα χείλη του τα πρωινά που τον πνίγανε.
Μέτρησα το άπειρο και πάντα μου έβγαινε λειψό.
Ήπια θάλασσες μα μόνο όταν ήπια μέσα από τα χέρια σου σταμάτησα να διψώ. Μόνο όταν με άγγιξες εσύ σταμάτησα να πονώ.
Ένα σκοτεινό δωμάτιο στο Παρίσι με θέα το χθες.
Ένα βρώμικο παράθυρο με θέα το κόκκινο supermarket της οδού Nun.Street.