Αλλοτινά μεσημέρια

Είναι μακρύς ο δρόμος...είναι κακοτράχαλος ο δρόμος και τα πόδια σου ματώνει. Είναι γεμάτος σκόνη και έτσι αποπνιχτική όπως ήταν η ατμόσφαιρα πνιγόσουν στο βήχα και τα δάκρυα που λούζανε  την αβέβαιη ματιά σου. Είναι γεμάτος πληγές και βρώμικες αμοιχές αυτός ο δρόμος...που αν τον διαβείς άθικτος δε θα μείνεις. Θα ντυθείς τις πληγές και θα φορέσεις κατάσαρκα τις βρώμικες αμοιχές. Και αν φτάσεις...αν κάποτε φτάσεις ανέγγιχτος δε θα'σαι... Ίσως αιμορραγείς και ίσως  δακρύσεις. Είναι από χρόνους άλλους αυτός ο δρόμος. Διαβήκανε άλογα και άμαξες. Χειμώνες και άνοιξες. Είναι μακρύς και απόκοσμος ο δρόμος και να εύχεσαι να μην έχει θηρία και ερπετά. Ούτε περαστικούς δεν έχει, ούτε ανθρώπους που διαβαίνουν... Μόνο μπόρες σε περιμένουν. Και ξέρω πως...έστω για μια φορά έχω διαβεί τον δρόμο. Και αν χρειαστεί θα τον ξαναδιαβώ και πάλι.

Τανγκό

Οτι σε κρατά μακρυά
από τη φωτιά είν' μια ανάσα. Μια
βουτιά.
Σε μια γουλιά
κόκκινο κρασί
φαντάζεσαι πως
θα'ναι να κολυμπάς
μέσα στο ίδιο σου το
αίμα.
Θέλω να πνιγώ στα
παγωμένα σου νερά
και μια για πάντα
δικός σου να'μαι.
Θέλω να εξακριβώσω και την
τελευταία υποψία
θανάτου.
Θέλω να λυτρωθώ.

Θα'θελα μόνο πριν
φύγεις.Πριν χαθείς.
Να σου ζητήσω να
χορέψουμε ένα τανγκό.
Μόνο ένα
τανγκό ...δε με
νοιάζει το ψύχος,
ούτε τα παγωμένα σου νερά.
Μόνο με νοιάζουνε τα χείλη σου
να είναι υγρά απ΄τα δικά μου χείλη.
Τα βήματα μου σέρνονται μαζί με τα δικά σου,
η ανάσα μου φλέγεται
μαζί με τη δικιά σου.
Είναι όλα όσα περίμενα να σου πω
εγώ,εσύ τυλιγμένοι στο ίδιο τανγκό.

Smells like spring once again...

Smells like spring..

Το σεληνόφως που κλείνουν μέσα τους τα φύλλα της παπαρούνας.

Δεν φοβάμαι για τα λάθη , γιατί ξέρω πως θα συμβούν οσο και να προσπαθήσω να τα αποφύγω. Ότι και να κάνω, πάλι στα ίδια  θα υποπέσω.
Δεν φοβάμαι για τα πάθη, γιατί ξέρω θα με βρουν οσο και να τα αποτρέψω.
Δεν φοβάμαι για τον χρόνο, γιατί όσο γρήγορα και αν τρέξω , πάλι μπροστά μου θα'ναι.
Δεν φοβάμαι τον θάνατο γιατί θα'ρθει αργά ή γοργά όσο και να τον αποφεύγω.
Μόνο φοβάμαι μη χαθώ και λάθος δρόμο πάρω.
Φοβάμαι μη χάσω το σεληνόφως της άνοιξης, που κάνει τις παπαρούνες να ξεμυτίζουν.
Φοβάμαι πως αυτό που θέλεις να αποφύγεις και κάνεις τα πάντα για να μη σου τύχει με κάποιον γαμημένο αδιόρατο τρόπο είναι σα να το έλκεις πάνω σου.
Όσο του αντιστέκεσαι...τόσο του παραδίνεσαι.
Φοβάμαι αυτούς που θα αποφασίσουν για μένα....χωρίς εμένα.

"Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο κάνε τους ποίηση." 

όνειρο θερινής νυκτός...

...πόσο μου έλειψε ο ήχος από τα τριζόνια τις νύχτες του καλοκαιριού να στήνουν κονσέρτο έξω από το παράθυρο μου.... τρρρρρρρρρρρ

Η ανοιχτή μπαλκονόπορτα...
Η εσωτερική σκάλα στο παραθαλάσσιο...
Ο φεγγίτης των ονείρων μας...
Το τέλειο άλλοθι.

Nor tonight my friend...

Όλα κάπως λίγο ή πολύ ήσυχα υπάρχουν. Τρέφονται από τη νύχτα και μέχρι να ξημερώσει τη σιωπή και τις λάμψεις θηλάζουν.
Σκηνικά που ανατρέπονται... Δεδομένα και μύθοι που καταρρίπτονται...
Υπήρχαμε. Υπάρχουμε. Και θα υπάρχουμε...όσο πιο πολύ μας πιέζουν μέσα στο νερό για να μας οδηγήσουν σε ασφυξία και πνιγμό, με άλλη τόση μεγαλύτερη πίεση θα εκτοξευόμαστε στην επιφάνεια. *
Περισσότερο ενυδατωμένοι. Με περισσότερες αντοχές. Είναι καλό να διευρύνουμε τις αντοχές μας.
Είναι ευκαιρία τώρα να το κάνουμε. Είναι σημαντικό να ανακτάς τη χαμένη δύναμή σου. Να εφευρίσκεις εσύ τα αόρατα χέρια , που θα σε πιάνουν και θα σε βγάζουν στην επιφάνεια μισοπνιγμένο....
Τουλάχιστον ζωντανό!

*αρχή του Αρχιμήδη : Ένα σώμα που είναι βυθισμένο μέσα σε υγρό που ηρεμεί δέχεται σε κάθε σημείο της επιφάνειάς του κάθετες δυνάμεις εξαιτίας της υδροστατικής πίεσης. Στα σημεία του σώματος που είναι βαθύτερα βυθισμένα στο υγρό οι δυνάμεις είναι μεγαλύτερες. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των δυνάμεων είναι μία κατακόρυφη συνισταμένη δύναμη με φορά προς τα επάνω που ονομάζεται άνωση ,ενώ το σημείο εφαρμογής της κέντρο άνωσης.

Ρούμι κανείς;

Δεν είναι δυνατόν να δεις το μεθυσμένο ημερολόγιο με τοn Johnny Depp χωρίς να πίνεις μαζί του λίγο αλκοόλ...

Για πολλούς... μια μπούρδα και μισή. Μια ανούσια ταινία.
Για μένα... MUST SEE  για όποιον ψάχνει ένα όνειρο.

Θέλω να πάρω ξανά εκείνο το βρώμικο τρένο και να πιάσω μια θέση στο παράθυρο. Όπως κάτι χρόνια πριν. Θέλω να κάτσεις τυχαία δίπλα μου και να μην μου μιλάς. Μόνο να κάτσεις. Μόνο να ανασαίνεις. Μόνο το άρωμα σου να σκορπάς.
Δε με νοιάζει που πας. Σε ποια στάση κατεβαίνεις... Μου αρκεί να εισπνέω το οξυγόνο που εκπνέεις.

 Τελικά σημασία δεν έχει ο προορισμός...αλλά το ταξίδι.
  Αρκεί να ξέρεις πως...

Θα φέρει καλοκαίρι!

Προσδοκώντας το απροσδόκητο δεν αποσκοπείς πουθενά, παρά μόνο στη φθορά.  Ένα χέρι απλωμένο που πασχίζει να πιάσει ουρανό... Αν τα χέρια σου δεν κρατάνε άλλα χέρια και αν τα χείλη σου δεν πνίγουν άλλα χείλη... Αν ο ουρανός δεν έριχνε στα πόδια μας αστέρια και αν τα καλοκαίρια μας δεν είχανε ολόγιομα φεγγάρια... Τι θα ήταν άραγε η θάλασσα τη νύχτα χωρίς την ασημένια σκιά του φεγγαριού να χύνεται λυτρωτικά και επιβλητικά πάνω; Ένα αιθέριο και λινό σεντόνι που σκεπάζει στοργικά κάθε νύχτα τη θάλασσα και οτι μέσα της ζει.

Υπάρχουν δύο κόσμοι. Ένας που αρνείσαι πεισματικά να δεις μέσα του και αυτός που νομίζεις οτι ζεις. Ρίχνεις κλεφτές ματιές και απομυζείς λαθραία οτι μπορείς.

Καυτά τα χνώτα σου και αισθάνομαι το δηλητήριο στον αέρα να με ναρκώνει. Ένα μούδιασμα μου γλείφει το κορμί και όλο ανεβαίνει.

Πόσο θάνατο αντέχεις με ρωτάς, χαμογελάς και το μάτι κλείνεις. Ύστερα χάνεσαι...πάντα χάνεσαι.

  Δαγκώνοντας  τα χείλη , σου έρχεται στο νου συνειρμικά η γεύση της αλμύρας που στοιχειώνει τα καλοκαίρια σου. Για μια στιγμή ξεγελιέσαι και προσπαθείς να γλείψεις  το αλάτι από τα χείλη σου. Χαμογελάς. Για άλλη μια φορά το υποσυνείδητό σου, σε νίκησε κατά κράτος. 

Ακόμα μια άνοιξη που παλεύει να φέρει καλοκαίρι. Θα φέρει ; 

Απ'αλλού

Σχεδόν μεσημέρι και εσύ ξεχνάς που βρίσκεσαι. Σαν να απουσιάζεις από το κορμί σου , λες και βγήκες μια βόλτα έξω από αυτό. Νιώθεις ένα με τον ήλιο. Δεν θυμάσαι τι ώρα είναι , κάτι μου λέει πως δε θυμάσαι ούτε  τι μέρα είναι και κάπου εκεί αρχίζεις να ανησυχείς και σε πιάνει ένα ρίγος που αναρριχάται σε όλο σου το κορμί σαν φυτό αναρριχόμενο και είναι λες και θα σε πνίξει. Σε σφίγγει καθώς τυλίγεται γοργά γύρω από το λαιμό σου και νιώθεις πως θα εκραγείς...Τρέμεις... σκέφτεσαι πως ήδη μακρυά από εσένα ταξιδεύεις. Εσωτερική αιμορραγία; Και αν το ρίγος μου είναι αιμοδηψή και θέλει να ξεδιψάσει με αίμα;

Και αν με ρουφήξει λαίμαργα ως το μεδούλι , τι θα απομείνει; Θεέ μου..μόνο άφησε μου τα φτερά μου να μπορώ να πετάω...όταν στο κορμί μου πια δε θα χωράω. 

...Έτσι απροσδόκητα ξεψύχησε , όπως απροσδόκητα γεννήθηκε. Και κάπου εισάγεται στη νόηση σου η θλιβερή έννοια του απροσδόκητου. Ένας ήχος που κάπως βίαια εκτοξεύει την ψυχή σου -έξω από το σώμα σου με ένα βεληνεκές απροσδιόριστο να έπεται.

Υπάρχει κάτι που σε κάνει να νιώθεις τόσο ευάλωτος. Σα να είναι το κορμί σου απο γυαλί που αρκεί μια μη αρμονική κραυγή για να γίνεις θρύψαλα. Mια φάλτσα νότα μέσα στη νύχτα να κάνει το κορμί σου να ραγίσει και να διαμεληθεί σε  κομμάτια.Θρύψαλα επίσης θα γίνεις, αν τα χέρια που σε κρατάνε δεν είναι σταθερά και σίγουρα. Τόσο εκτεθειμένος σε όλα χωρίς καμία προστασία ή ασπίδα.  Και τί είναι η σάρκα; Τί νομίζεις θα σε σώσει από τη σφαίρα που θα διαπεράσει το κορμί σου σα να ήταν σύννεφο. Πόσο έυκολα σκορπάει το σύννεφο και διαλύεται; Πόσο εύκολα το αίμα σου θα χυθεί σε έναν βρώμικο καμβά. 

Υπάρχει κάτι που μπορεί να σε διαλύσει. Να πατήσει το stop στο μυαλό σου και όλα μέσα σου και γύρω σου να παγώσουν. Οι αλήθειες και η ροή των πραγμάτων όλα ακαριαία και βίαια ακινητοποιημένα. Νιφάδες χιονιού που πάγωσαν στον αέρα και μείναν καθηλωμένες να αιωρούνται βουβά.   Η τρισδιάστατη και σκοτεινή πλευρά του ουρανού. Πίσω από το πιο βαθύ γαλάζιο κείταιται το πιο βαθύ μαύρο. Το ένα αγκαλιάζει το άλλο απαλά και τώρα ξέρω πως τόσο καιρό ζούσα στο γαλάζιο και ονειρευόμουν το πιο βαθύ μαύρο.Και τώρα ξέρω πώς οτι με χώριζε , ότι με εμπόδιζε να δω ήταν ένα παχύ στρώμα φιμέ τζαμιού που καθιστούσε την όραση αδύνατη, την περιέργεια ακόρεστη.  Oριοθετημένος σε ένα άπειρο με τέλος. Η απεραντοσύνη του νου και ένα μαύρο διαχωριστικό ανυπέρβλητο. Σαν κάποιος να μας οριοθέτησε για να μας επιτηρεί στο παιχνίδι μας.

H όρασή σου; Και αν όλα όσα έβλεπες τόσο καιρό ήταν ένας περίτεχνος σκεδασμός μιας άλλης πραγματικότητας; Μπορεί να μην ξέρεις την αλήθεια, βλέπεις όμως την αντανάκλαση της και το είδωλο της παραμορφωμένο ελαφρά, στριμωγμένο στο τρίπτυχο μήκος-πλάτος-ύψος. Κάτι είναι και αυτό...παρηγοριέσαι. Είναι όμως; Αξίζει να αφεθώ , αμαχητί , στην πλάνη σου; Να γίνω ρίψασπις επειδή εσύ με απειλείς με ενοχές και  με βράδια έλλειψης εφησυχασμού υποσυνειδήτου; Αξίζει να ρίξω στο πάτωμα τα όπλα , μόνο και μόνο για να κοιμηθώ ήσυχα γυμνός; Ναι, αλλά τότε θα μπορείς να μου επιτεθείς και εγώ δε θα μπορώ να αμυνθώ. Μα αυτό ακριβώς είναι που προσδοκώ, ψιθύρισες και ξεδιάντροπα με λεηλάτησες.