Είκοσι μέρες πριν εκπνεύσει οριστικά και αμετάκλητα το 2011. Σαν ένας παλιόγερος, δύστροπος, Σκρούτζ, μισητός από τον κόσμο, που όλοι αδημονούν... και προσμένουν τον θάνατό του. Άλλες προσδοκίες είχαμε εμείς από τη γέννηση του 2011 και άλλες, αβάσταχτες, ανέλπιστες μας ήρθαν. Λες και θα ηρεμήσει προσωρινά το μίσος του κόσμου, αν δει στις 31 Δεκεμβρίου το 2011 να αφήνει την τελευταία του πνοή. Παρηγοριά; Χαιρεκακία; Ίσως! Σαν προδομένοι και απατημένοι εραστές που αισθάνονται επιτέλους δικαίωση. Λύτρωση....( Στον αγύριστο να πας)
Όμως, έτσι ήταν πάντοτε τα αντανακλαστικά του κόσμου. Φεύγει το παλιό που μας πλήγωσε, που μας πόνεσε, που μας εξόντωσε και έρχεται το καινούριο.. το άγνωστο 2012. Η ανάγκη να πιστέψουμε απλά σε κάτι, ας είναι και αίολο, ας είναι και -σύμφωνα με όλες τις προβλέψεις- χειρότερο από τον προκάτοχό του... Το άγνωστο γεννάει ελπίδα -και αυτό είναι ακριβώς που μανιωδώς ψάχνουμε όλοι. Μία ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει, ότι δεν μπορεί, θα γυρίσει ο τροχός. Ότι όλο αυτό ήταν ένα κακό όνειρο, που από τον θόρυβο και τον εκκωφαντικό κρότο των πυροτεχνημάτων το βράδυ της Πρωτοχρονιάς θα ξυπνήσουμε από το κακό αυτό όνειρο και θα είναι όλα όπως πρώτα! Όπως είχαμε συνηθίσει να είναι όλα αυτά τα χρόνια των παχιών αγελάδων. Με την κακογουστιά τους και το υπερφίαλο λάιφ-στάιλ τους.
Τότε που οι φίλοι μας και οι συγγενείς μας ήταν ακόμα εδώ μαζί μας, δίπλα μας και όχι στην Γερμανία, στην Ολλανδία, την Αυστραλία αναζητώντας το αυτονόητο. Στην Ελλάδα έχει πάψει προ πολλού οτιδήποτε αυτονόητο να θεωρείται αυτονόητο. Τίποτα δεν είναι δεδομένο και τίποτα δεν θα είναι πια. Ούτε η εργασία, ούτε οι μισθοί, ούτε οι συντάξεις, ούτε τα επιδόματα ανεργίας, ούτε η ποιοτική περίθαλψη στα νοσοκομεία, ούτε τα φάρμακα, ούτε καν οι ζωές μας. Προτού ξεψυχήσει το 2011, ξεψύχησαν νωρίτερα πολλά όνειρα νέων και ανάμεσά τους και τα δικά μου. Η τάση μας για όνειρα και δουλειά μετατράπηκε σε τάση για φυγή!
Μετουσίωσαν τα όνειρά μας σε κάτι άλλο από αυτό που θέλαμε και όλο αυτό έγινε τόσο βίαια, τόσο πρόστυχα και χυδαία, από χυδαίους και πρόστυχους ανθρώπους. Στο τέλος αναρωτιόμαστε, ονειρεύτηκα ποτέ εγώ αυτά τα πράματα για τον εαυτό μου, είναι αυτές οι πραγματικές επιλογές μου που με έθρεψαν τόσα χρόνια ή μήπως δια της βίας και ψυχρού εξαναγκασμού μας έκαναν άγαρμπα και ξαφνικά να υιοθετήσουμε άλλες επιλογές;
Ξεριζωμός είναι η μόνη λέξη που μου έρχεται. Ξεριζωμός και μεταφύτευση! και αν μας σηκώσει το κλίμα ίσως ευδοκιμήσουμε, ίσως αποδώσουμε και καρπούς. Σε όσους όμως δεν ευοδώσει η μεταφύτευση, ο μαρασμός, οικονομικός και ηθικός θα είναι μη αναστρέψιμος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου