Περπάτησες κάποτε σε ηλιοκαμένα πλακόστρωτα και δεν ήσουν σίγουρος αν έπρεπε να βρίσκεσαι ακριβώς εκεί. Πλακόστρωτα καθαρά , χωρίς γόπες σφηνωμένες ανάμεσα στις πλάκες. Πλακόστρωτα ενίοτε υγρά , από τις τροπικές βροχές που συχνά λάμβαναν χώρα και ξέπλεναν τα ίχνη χιλιάδων πολιτισμών και κουλτούρων που πέρασαν από εκεί.
Ήταν λάθος που έψαχνες τη Μεσόγειο στον Ατλαντικό. -Ποτέ δε συμβιβάστηκες με αυτό.- Τώρα ψάχνεις τον Ατλαντικό στη Μεσόγειο. Πάντα ψάχνεις για κάτι περισσότερο.Βγάζεις τα σκισμένα σου all-star από τη ντουλάπα. Κοιτάς τον πάτο τους σε μια προσπάθεια να δεις όλους τους δρόμους και τους τόπους που κάποτε πάτησαν και άφηναν πίσω τους το αποτύπωμα του αστεριού. Σα να είναι η σόλα τους ο καθρέφτης όλων των δρόμων που βρέθηκες κάποτε τυχαία ή προμελετημένα.
Η μυρωδιά της μούχλας. Ο αέρας της σκουριάς. Το πρώιμο φως στις 4 p.m.
Ύστερα ήρθαν και τον πήρανε. Κρυφτήκανε στα χείλη του τα πρωινά που τον πνίγανε.
Μέτρησα το άπειρο και πάντα μου έβγαινε λειψό.
Ήπια θάλασσες μα μόνο όταν ήπια μέσα από τα χέρια σου σταμάτησα να διψώ. Μόνο όταν με άγγιξες εσύ σταμάτησα να πονώ.
Ένα σκοτεινό δωμάτιο στο Παρίσι με θέα το χθες.
Ένα βρώμικο παράθυρο με θέα το κόκκινο supermarket της οδού Nun.Street.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου