Είναι μακρύς ο δρόμος...είναι κακοτράχαλος ο δρόμος και τα πόδια σου ματώνει. Είναι γεμάτος σκόνη και έτσι αποπνιχτική όπως ήταν η ατμόσφαιρα πνιγόσουν στο βήχα και τα δάκρυα που λούζανε την αβέβαιη ματιά σου. Είναι γεμάτος πληγές και βρώμικες αμοιχές αυτός ο δρόμος...που αν τον διαβείς άθικτος δε θα μείνεις. Θα ντυθείς τις πληγές και θα φορέσεις κατάσαρκα τις βρώμικες αμοιχές. Και αν φτάσεις...αν κάποτε φτάσεις ανέγγιχτος δε θα'σαι... Ίσως αιμορραγείς και ίσως δακρύσεις. Είναι από χρόνους άλλους αυτός ο δρόμος. Διαβήκανε άλογα και άμαξες. Χειμώνες και άνοιξες. Είναι μακρύς και απόκοσμος ο δρόμος και να εύχεσαι να μην έχει θηρία και ερπετά. Ούτε περαστικούς δεν έχει, ούτε ανθρώπους που διαβαίνουν... Μόνο μπόρες σε περιμένουν. Και ξέρω πως...έστω για μια φορά έχω διαβεί τον δρόμο. Και αν χρειαστεί θα τον ξαναδιαβώ και πάλι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου