Θέλω να πάρω ξανά εκείνο το βρώμικο τρένο και να πιάσω μια θέση στο παράθυρο. Όπως κάτι χρόνια πριν. Θέλω να κάτσεις τυχαία δίπλα μου και να μην μου μιλάς. Μόνο να κάτσεις. Μόνο να ανασαίνεις. Μόνο το άρωμα σου να σκορπάς.
Δε με νοιάζει που πας. Σε ποια στάση κατεβαίνεις... Μου αρκεί να εισπνέω το οξυγόνο που εκπνέεις.
Αρκεί να ξέρεις πως...
εκπληκτικο πολλες αναμνησεις bro :)
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολλές αναμνήσεις πράγματι.. Κάτι τέτοιες στιγμές, μοναξιάς μεν, αλλά με μία ένταση στον αέρα που ενώνει τα πρόσωπα που βρίσκονται εκεί, είναι που κάνουν τη ζωή του ταξιδιώτη όμορφη! Γιατί όλοι, λίγο ή πολύ, παλιότερα ή ακόμα και τώρα, ταξιδιώτες είμαστε..
ΑπάντησηΔιαγραφή