Θα φέρει καλοκαίρι!

Προσδοκώντας το απροσδόκητο δεν αποσκοπείς πουθενά, παρά μόνο στη φθορά.  Ένα χέρι απλωμένο που πασχίζει να πιάσει ουρανό... Αν τα χέρια σου δεν κρατάνε άλλα χέρια και αν τα χείλη σου δεν πνίγουν άλλα χείλη... Αν ο ουρανός δεν έριχνε στα πόδια μας αστέρια και αν τα καλοκαίρια μας δεν είχανε ολόγιομα φεγγάρια... Τι θα ήταν άραγε η θάλασσα τη νύχτα χωρίς την ασημένια σκιά του φεγγαριού να χύνεται λυτρωτικά και επιβλητικά πάνω; Ένα αιθέριο και λινό σεντόνι που σκεπάζει στοργικά κάθε νύχτα τη θάλασσα και οτι μέσα της ζει.

Υπάρχουν δύο κόσμοι. Ένας που αρνείσαι πεισματικά να δεις μέσα του και αυτός που νομίζεις οτι ζεις. Ρίχνεις κλεφτές ματιές και απομυζείς λαθραία οτι μπορείς.

Καυτά τα χνώτα σου και αισθάνομαι το δηλητήριο στον αέρα να με ναρκώνει. Ένα μούδιασμα μου γλείφει το κορμί και όλο ανεβαίνει.

Πόσο θάνατο αντέχεις με ρωτάς, χαμογελάς και το μάτι κλείνεις. Ύστερα χάνεσαι...πάντα χάνεσαι.

  Δαγκώνοντας  τα χείλη , σου έρχεται στο νου συνειρμικά η γεύση της αλμύρας που στοιχειώνει τα καλοκαίρια σου. Για μια στιγμή ξεγελιέσαι και προσπαθείς να γλείψεις  το αλάτι από τα χείλη σου. Χαμογελάς. Για άλλη μια φορά το υποσυνείδητό σου, σε νίκησε κατά κράτος. 

Ακόμα μια άνοιξη που παλεύει να φέρει καλοκαίρι. Θα φέρει ;