Το σεληνόφως που κλείνουν μέσα τους τα φύλλα της παπαρούνας.

Δεν φοβάμαι για τα λάθη , γιατί ξέρω πως θα συμβούν οσο και να προσπαθήσω να τα αποφύγω. Ότι και να κάνω, πάλι στα ίδια  θα υποπέσω.
Δεν φοβάμαι για τα πάθη, γιατί ξέρω θα με βρουν οσο και να τα αποτρέψω.
Δεν φοβάμαι για τον χρόνο, γιατί όσο γρήγορα και αν τρέξω , πάλι μπροστά μου θα'ναι.
Δεν φοβάμαι τον θάνατο γιατί θα'ρθει αργά ή γοργά όσο και να τον αποφεύγω.
Μόνο φοβάμαι μη χαθώ και λάθος δρόμο πάρω.
Φοβάμαι μη χάσω το σεληνόφως της άνοιξης, που κάνει τις παπαρούνες να ξεμυτίζουν.
Φοβάμαι πως αυτό που θέλεις να αποφύγεις και κάνεις τα πάντα για να μη σου τύχει με κάποιον γαμημένο αδιόρατο τρόπο είναι σα να το έλκεις πάνω σου.
Όσο του αντιστέκεσαι...τόσο του παραδίνεσαι.
Φοβάμαι αυτούς που θα αποφασίσουν για μένα....χωρίς εμένα.