Απ'αλλού

Σχεδόν μεσημέρι και εσύ ξεχνάς που βρίσκεσαι. Σαν να απουσιάζεις από το κορμί σου , λες και βγήκες μια βόλτα έξω από αυτό. Νιώθεις ένα με τον ήλιο. Δεν θυμάσαι τι ώρα είναι , κάτι μου λέει πως δε θυμάσαι ούτε  τι μέρα είναι και κάπου εκεί αρχίζεις να ανησυχείς και σε πιάνει ένα ρίγος που αναρριχάται σε όλο σου το κορμί σαν φυτό αναρριχόμενο και είναι λες και θα σε πνίξει. Σε σφίγγει καθώς τυλίγεται γοργά γύρω από το λαιμό σου και νιώθεις πως θα εκραγείς...Τρέμεις... σκέφτεσαι πως ήδη μακρυά από εσένα ταξιδεύεις. Εσωτερική αιμορραγία; Και αν το ρίγος μου είναι αιμοδηψή και θέλει να ξεδιψάσει με αίμα;

Και αν με ρουφήξει λαίμαργα ως το μεδούλι , τι θα απομείνει; Θεέ μου..μόνο άφησε μου τα φτερά μου να μπορώ να πετάω...όταν στο κορμί μου πια δε θα χωράω. 

...Έτσι απροσδόκητα ξεψύχησε , όπως απροσδόκητα γεννήθηκε. Και κάπου εισάγεται στη νόηση σου η θλιβερή έννοια του απροσδόκητου. Ένας ήχος που κάπως βίαια εκτοξεύει την ψυχή σου -έξω από το σώμα σου με ένα βεληνεκές απροσδιόριστο να έπεται.

Υπάρχει κάτι που σε κάνει να νιώθεις τόσο ευάλωτος. Σα να είναι το κορμί σου απο γυαλί που αρκεί μια μη αρμονική κραυγή για να γίνεις θρύψαλα. Mια φάλτσα νότα μέσα στη νύχτα να κάνει το κορμί σου να ραγίσει και να διαμεληθεί σε  κομμάτια.Θρύψαλα επίσης θα γίνεις, αν τα χέρια που σε κρατάνε δεν είναι σταθερά και σίγουρα. Τόσο εκτεθειμένος σε όλα χωρίς καμία προστασία ή ασπίδα.  Και τί είναι η σάρκα; Τί νομίζεις θα σε σώσει από τη σφαίρα που θα διαπεράσει το κορμί σου σα να ήταν σύννεφο. Πόσο έυκολα σκορπάει το σύννεφο και διαλύεται; Πόσο εύκολα το αίμα σου θα χυθεί σε έναν βρώμικο καμβά. 

Υπάρχει κάτι που μπορεί να σε διαλύσει. Να πατήσει το stop στο μυαλό σου και όλα μέσα σου και γύρω σου να παγώσουν. Οι αλήθειες και η ροή των πραγμάτων όλα ακαριαία και βίαια ακινητοποιημένα. Νιφάδες χιονιού που πάγωσαν στον αέρα και μείναν καθηλωμένες να αιωρούνται βουβά.   Η τρισδιάστατη και σκοτεινή πλευρά του ουρανού. Πίσω από το πιο βαθύ γαλάζιο κείταιται το πιο βαθύ μαύρο. Το ένα αγκαλιάζει το άλλο απαλά και τώρα ξέρω πως τόσο καιρό ζούσα στο γαλάζιο και ονειρευόμουν το πιο βαθύ μαύρο.Και τώρα ξέρω πώς οτι με χώριζε , ότι με εμπόδιζε να δω ήταν ένα παχύ στρώμα φιμέ τζαμιού που καθιστούσε την όραση αδύνατη, την περιέργεια ακόρεστη.  Oριοθετημένος σε ένα άπειρο με τέλος. Η απεραντοσύνη του νου και ένα μαύρο διαχωριστικό ανυπέρβλητο. Σαν κάποιος να μας οριοθέτησε για να μας επιτηρεί στο παιχνίδι μας.

H όρασή σου; Και αν όλα όσα έβλεπες τόσο καιρό ήταν ένας περίτεχνος σκεδασμός μιας άλλης πραγματικότητας; Μπορεί να μην ξέρεις την αλήθεια, βλέπεις όμως την αντανάκλαση της και το είδωλο της παραμορφωμένο ελαφρά, στριμωγμένο στο τρίπτυχο μήκος-πλάτος-ύψος. Κάτι είναι και αυτό...παρηγοριέσαι. Είναι όμως; Αξίζει να αφεθώ , αμαχητί , στην πλάνη σου; Να γίνω ρίψασπις επειδή εσύ με απειλείς με ενοχές και  με βράδια έλλειψης εφησυχασμού υποσυνειδήτου; Αξίζει να ρίξω στο πάτωμα τα όπλα , μόνο και μόνο για να κοιμηθώ ήσυχα γυμνός; Ναι, αλλά τότε θα μπορείς να μου επιτεθείς και εγώ δε θα μπορώ να αμυνθώ. Μα αυτό ακριβώς είναι που προσδοκώ, ψιθύρισες και ξεδιάντροπα με λεηλάτησες.